#маямова

#маямова неадрыўна звязаная з дзядулям. Ён пайшоў з жыцця калі мне было 8, але ўспаміны пра Пятра Паўлавіча застаюцца са мной усе гэтыя гады. І за гэты час робяцца больш асэнсаванымі, кранальнымі ды каштоўнымі.

У дзядулі быў свой доўгі шлях да беларусчыны. Я пра яго мала ведаю. Адное добра памятаю, што цікавіцца сапраўдным беларускім ён пачаў тады, калі гэта сталася магчымым — напрыканцы 80-х. Я тады бадзяўся каля яго ды бабулі кожнае лета ў Воршы. Магчыма таму маі першыя ўцямныя успаміны пра беларускае менавіта адтуль.

Данчыка я слухаў на вінілавых кружэлках. Эффект быў неверагодны. Па першае, трэскатня вініла на “Рігондзе”. Па-другое, словы і як гэта было выканана, прапета. Дрыжыкі дагэтуль, як прыгадаю.

Сцізорык, пэндзаль, ровар, надвячорак, ліпень — таму што цвяце ліпа, Дняпро — столькі новых словаў падараваў мне дзядуля! Дах, маланка, дзяўбешка, дурань, дзяўчынкі ды хлопчыкі!

“Паўлавіч”, як яго звалі знаёмыя, дзед Пеця, як зваў яго я пасля выхаду на пенсію працаваў вартаўніком у бліжэйшай школе. Часцяком я бываў на ягоных зменах ды ганяў па школе на ровары. Цёмна, ціха… і тут ты ляціш на ровары з грукатам папустых калідорах. Як жа добра я памятаю пах школы без настаўніц ды вучняў — пыл лесвіц ды фарбы, сталоўкі ды бібліятэкі. Там мы шмат разоў сядзелі і дзед чытаў мне кніжкі. Гэта былі казкі, вершыкі на беларускай мове, легенды ды паданні.

Дзядуля пакінуў апроч успамінаў кнігі ды падручнікі. Яны мне дапамагалі падчас навучання ў школе ды ўніверы. Аказалася, якасную гістарычную літаратуру даволі складана было знайсці, трэба было топаць ў бібліятэку. А ў мяне было!

Пасля ўжо быў Палац, Крыві, N.R.M., Быкаў, Барадулін, Арлоў… але першы кантакт з #маямова быў дзякуючы дзядулі. Сёння ўгодкі. Шмат часу праляцела. Дзякуй Пётр Паўлавіч за маё беларускае дзяцінства. Дзякуй за ўсё.

Комментарии

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Этот сайт использует Akismet для борьбы со спамом. Узнайте, как обрабатываются ваши данные комментариев.